DRAMATERAPIA  W LECZENIU OSÓB Z DIAGNOZĄ SCHIZOFRENII

  Dramaterapia, jest to użycie kreatywnej dramy do zrealizowania celów terapeutycznych takich jak odczucie ulgi, emocjonalnej i fizycznej integracji, osobowościowego rozwoju. Dramaterapia używa teatru jako narzędzia, dzięki któremu możemy zbliżyć się do problemów emocjonalnych pacjenta/klienta/aktora. To "narzędzie" - to propozycje ćwiczeń, etiud teatralnych opartych na gotowych pomysłach z elementami improwizacji. Ponadto to także praca w oparciu o sztuki teatralne. W treści ich scenariuszy pojawiają się ludzkie kłopoty, konflikty, trudności i radości. Pacjent/klient/aktor pracując nad przedstawieniem wnika w zagęszczone problemy dramatu i ma możliwość odnieść je do siebie samego. Zazwyczaj nie są one zasadniczo różne od jego własnych wewnętrznych dylematów.
Głównym celem tej formy terapii jest ogólnie rzecz mówiąc pogłębienie rozumienia siebie samego;
rozumienia siebie w relacji ja - świat a ponadto trening kompetencji społecznych . Staramy się to osiągnąć poprzez pracę z pacjentami nad:

      a/ zrozumieniem własnych motywów, motywów i zachowań innych ludzi, oraz relacji między "ja" a
          inni omawiając i grając postacie dramatu.

      b/ ekspresją, lepszym wyrażaniem samego siebie.

      c/ funkcjami kognitywnymi takimi jak pamięć, koncentracja, percepcja.

     d/ doświadczeniem współpracy i odpowiedzialności za zadanie.

Praca w grupie teatralnej bazuje na trzech elementach. Są to:

 struktura

 umowność

 zabawa

S t r u k t u r ę   tworzy scenariusz spektaklu, który jest zwykle skróconą! nieco zmienioną wersją wybranej sztuki, stałość miejsca w którym spotyka się grupa, czas prób, określony czas trwania grupy, wybrane role, propozycyjność reżysera.

U m o w n o ś ć   polega na wejściu w rzeczywistość dramatu i jest kluczowym elementem dramaterapii. Jest ona szczegółowo omawiana podczas pierwszych spotkań poświęconych czytaniu sztuki. Dyskusje o występujących postaciach, ich problemach toczą się przez cały okres prób, przy ćwiczeniu poszczególnych scen. Wydaje się to bardzo ważne ze względu na przebytą psychozę, a więc zatarcie granic między realnym a nierealnym światem. Podkreślanie istniejących granic "ja", granej roli, uzyskiwanie dystansu do granej postaci jest jednym z zasadniczych zadań terapeuty w pracy z grupą teatralną. Rozróżnienie pomiędzy realnością a teatralnością jest konieczne, aby ponownie nie doszło do pęknięcia granic. Dyskusja nad graną postacią, zrozumienie jej zachowań, myśli i uczuć, reflektowanie uczuć, które budzi własna gra jest nie tylko drogą poznawania siebie, ale też zdobywaniem dystansu do świata granej sztuki. Umowność tworzy poczucie bezpieczeństwa i daje szansę na wypróbowywanie nowych zachowań.

Z a b a w a   jest także świadomie używanym sposobem na tworzenie dobrego klimatu, budowanie poczucia bezpieczeństwa  i ciągłą próbą terapeutów na wyzwalanie energii w grupie. Ponieważ w grupie większość stanowią pacjenci z syndromem negatywnym (smutek, wycofanie, spadek energii), nie jest to łatwe zadanie. W miarę jednak, jak grupa staje się spójna, współpracująca ze sobą, żart wsiąka w każde spotkanie i choć nie wszyscy chcą lub potrafią żartować, to wszyscy potrafią się wspólnie śmiać.

Nieodłącznym elementem pracy w grupie jest bliskie towarzyszenie aktorom przez terapeutów w ich zmaganiu się z rolą i adekwatne wzmacnianie za kolejne pokonywanie trudności w grze. W grupie teatralnej prowadzonej przez nas, więcej jest propozycyjności reżysera , mniej spontaniczności pacjentów, ze względu na rodzaj zaburzeń i obecne często jeszcze objawy negatywne choroby. Niemniej jednak można zauważyć, iż pacjenci odgrywający role główne, najwięcej korzystają z uczestnictwa w grupach. Prawdopodobnie duża koncentracja na osobie grającej rolę główną, duża ilość czasu jej poświęcana, uwaga reżysera i grupy, stanowi w efekcie kolosalne wzmocnienie, co nieraz owocuje całkowitą remisją objawową u tych osób i powrotem do tzw. normalnego życia, podjęciem pracy, nauki, wejściem w związki erotyczne.